هرچند چون طبيعت انسان كاملاً خودكفا نيست، مرد حكيم نيز براى خوشبختى به رفاه و خيرهاى خارجى نيازمند است، اما نبايد تصور كنيم كه براى خوشبختى به اشياى كثير و عمده اى نياز است. در واقع با وسايطى مختصر و درحدِّ ضرورت، مى توان به اندازه ى افراد قدرتمند يا بيشتر از آنها به اعمال شريف و فضيلت آميز پرداخت. در اين زمينه آناكساگوراس نيز اعتقاد داشته است آدم سعادتمند نه ثروتمند است نه قدرتمند، و اگر عامه او را غير موفق بدانند، به اين دليل است كه عوام فقط خصوصيات خارجى را در مى يابند. البته حقيقت رفتار برحسب واقعيات و چگونگى وضع زندگى ها تمييز داده مى شود، زيرا تجربه است كه نظر نهايى ما را تأمين مى كند. در نهايت بايد گفت مرد حكيم كه قوه ى تعقلش را پرورش مى دهد، چون كامل ترين جزءِ انسانى را كه ارتباط دقيقى با خدايان دارد بكار گرفته وبه آنها نزديكتر شده است، به حد اعلى در سعادتمندى قرار دارد و خوشبخت ترين افراد است.
منبع: فصل 9 كتاب دهم اخلاق نيكوماخس
0 نظرات:
ارسال يک نظر